مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیم
خوش رویهم آن شب من و مه ریخته بودیم
دور از لب شیرین تو چون شمع سیه روز
خوش آتش و آبی به هم آمیخته بودیم
با گریه خونین من و خنده مهتاب
آب رخی از شبنم و گل ریخته بودیم
از چشم تو سرمست و به بالای توهمدست
صد فتنه ز هر گوشه برانگیخته بودیم
زان پیش که در زلف تو بندیم دل خویش
ما رشته مهر از همه بگسیخته بودیم
ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش
بر در دل روز و شب منتظر یار باش
دلبر تو جاودان بر در دل حاضر است
روزن دل برگشا حاضر و هشيار باش
نيست کس آگه که يار کی بنمايد جمال
ليک تو باری به نقد ساخته ی کار باش
لشگر خواب آورند بر دل و جانت شکست
شب همه شب همدم ديده ی بيدار باش
شاخه ی درختی ست پشت پنجره ام گاهی لباس برگ می پوشد گاهی لباس برف اما همیشه هست...
تنهایی
همه حرف دلم با تو همین است که دوست... چه کنم؟... حرف دلم را بزنم یا نزنم؟... گفته بودم که به دریا نزنم دل اما کــــو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم؟...
این چه حرفیست که در عالم بالاست بهشت!!
هر کجا وقت خوش افتاد، همانجاست بهشت...
دوزخ از تیرگیِ بختِ درونِ تو بوَد
گر درون تیره نباشد، همه دنیاست بهشت...
گول دنیا را مخور...!
ماهیان شهر ما از کوسه ها وحشی ترند
بره های این حوالی گرگ ها را میدرند
سایه از سایه هراسان در میان کوچه ها
زنده ها هم آبروی مردگان را میبرند ...
سخت است...سخت است فهماندن چیزی به کسی که
برای نفهمیدن آن پول می گیرد.
خدا پرسید میخوری یا میبری؟
ومن گرسنه پاسخ دادم میخورم
چه میدانستم لذت ها را میبرند،حسرتها را میخورند....؟
می چرخم و میرقصم، بنگر که کنون مستم
وین جام بلورین را، بگذار در این دستم
بیخود شده از خویشم، مخمور تر از پیشم
با تک تک ذراتت، همخونم و هم کیشم
کم نیست در این دنیا، عاشق شده و شیدا
در نغمه ی سرمستی، من واله تر از آنها
ساقی! بده یک جامی، لبریز ز بدنامی
تا سربکشم یکجا، بگریزم از این خامی
عالم همه سرتاسر، افسونگر و خُنیاگر
برخیز و تو هم اکنون، شور و طربی آور
سر تا به قدم "ما" شو، در عشق تو یکتا شو
خامُش منشین امشب، مشغول تماشا شو
در بدن عضوي كم سپاس تر از چشم نيست، پس خواهش آن را بر آورده نسازيد كه شما را از ياد خداي بزرگ و بلند مرتبه باز مي دارد. بحار الانوار، ج 104
ﭼﻪ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﮔــــــــﺮ : ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺻﺪﺍﻗﺘﺶ ﺣﺮﻑ ﻣﯿﺰﺩ
می خواهم و می خواستمت
تا نفسم بود
می سوختم از حسرت و
عشق تو بسم بود
عشق تو بسم بود،
که این شعله ی بیدار
روشنگر شب های بلند قفسم بود
